Lucjan Migurski został przez Aleksandra Sochaczewskiego namalowany na obrazie Pożegnanie Europy oraz do szkicu do tego obrazu pod numerem Opisał go w samych superlatywach.
Wykonywał zawód okulisty i zyskał reputację specjalisty w różnych dziedzinach medycyny i chirurgii. Jego duża i przystojna twarz była otoczona hebanową czarną brodą; duże niebieskie oczy odzwierciedlały życzliwość; jego kojący, delikatny głos zmiękczyłby najokrutniejszego tyrana. Aby taki łagodny człowiek, znalazł się wśród buntowników, niesprawiedliwość i ucisk musiały mocno dać się odczuć w naszym nieszczęsnym kraju! Nie przywiązywał wagi do form ani konwenansów społecznych. Miał wielkie i szlachetne idee, a co piękniejsze, zdecydowanie je realizował. Nic nie było jego własnością; wszystko co miał w domu rozdawał; każdy mógł wejść do Migurskiego, bez względu na to, czy był obecny, czy nie, bez pytania o pozwolenie i zabrać ze szafy najlepszą parę butów lub ostatnią koszulę. Jego życie było poświęcone łagodzeniu ludzkiego cierpienia; wszelka myśl o zysku wydawała mu się odrażająca.
Figures d’Exiles politiques, A. SochAChaczewski, 1897
Lucjan Migurski (1838-1896) – pochodził z sandomierszczyzny. Rodzina od lat zaangażowana była w ruchy niepodległościowe. Stryj brał udział w Powstaniu Listopadowym Za udział w nim został zesłany na Sybir. Jego los powielił bratanek. Za udział w Powstaniu Styczniowym został także zesłany na Sybir. Trafił, tam gdzie i Aleksander Sochaczewski do Usola, do przymusowej pracy w warzelni soli.
Migurski Lucjan, student piątego kursu medycyny, ukończył naukę lekarską, ale ostatniego egzaminu nie zdawał; mimo to miał dość rozległą praktykę w Usolu, a następnie w Balagansku. Był to synowiec głośnego w swoim czasie wygnańca, którego żona usiłowała wykraść, wywożąc w tarantasie z dnem podwójnem, gdzie mąża ukryła.
Wspomnienia z mojego życia, w. Lasocki, 1934
Zesłani są zawsze skazani na dożywocie lub co najmniej na okres od piętnastu do dwudziestu lat; ale generalnie amnestia skraca ten czas; sprawia, że przeżywa on 10 albo więcej lat katorgi. Kiedy Migurskiemu pozwolono opuścić kopalnię, wysłano go do Bałagańska, gdzie mieszkańcy natychmiast go ciepło przyjęli. Kiedy go tam odwiedziłem, zdziwiłem się, widząc łóżko w jego domu, trochę mebli i buty: prawie luksus! Pewna pani z sąsiedztwa, z wdzięczności, zajęła się nim i jego sprawami domowymi, oczywiście bez jego zgody.
Figures d’Exiles politiques, A. SochAChaczewski, 1897
Wrócił na ziemie polskie – podjął pracę jako lekarz. Należał do Towarzystwa Lekarskiego Gubernii Lubelskiej.
Lucjan Migurski po przeniesieniu się do Rosji zdał egzamin na lekarza w Kazaniu, potem praktykował w Opolu (gub. lubelskiej), a następnie w Lublinie. Ożenił się z panną Bóbr, która oczekiwała na powrót narzeczonego z Syberii. Zmarł w 1896 roku, pozostawiając syna, który jest w Instytucie Technologicznym w Petersburgu, i córkę,dorosłą już pannę.
Wspomnienia z mojego życia, w. Lasocki, 1934